Anton Zijderveld & ‘homo Delfshaven’

Anton Zijderveld & ‘homo Delfshaven’
Anton Zijderveld in Buitenhof.

Gisteren werd bekend dat professor Anton Zijderveld is overleden. Wat had ik met professor, CDA-ideoloog en Buitenhof-columnist?

Anton Zijderveld in Buitenhof

19 oktober 1999, Buitenhof: professor Anton Zijderveld spreekt zijn column uit. Inmiddels was ik al getrouwd en met mijn man verhuisd naar een keurige arbeidersbuurt in Hilligersberg. De aanleiding was het wegpesten uit Delfshaven, iets wat gepaard ging met intimidatie, dreigementen en meer, zie hier het dossier.

Toen professor Zijderveld – bekend CDA-ideoloog – zijn commentaar uitsprak bij Buitenhof was ik dus al lang en breed vertrokken uit Rotterdam-Delfshaven. Het had even geduurd voordat e.e.a. in het nieuws kwam. Pas na het zomerreces, nadat toenmalig deelraadslid Erik Meijer was verkozen in het Europees Parlement, níet werd opgevolgd door mij. Toen pas vroeg een journalist van het Rotterdams Dagblad waar ik was gebleven. Een Groen Links-deelraadslid vertelde waarom. Een artikel in het RD verscheen en daarna ging het los.

Homo Delfshaven

Het artikel werd doorgeplaatst in kranten in andere regio’s, waaronder het Gooi en daarna hingen televisieprogramma’s aan de telefoon. Ook racisten trouwens, die het een fijne aanleiding vonden tekeer te gaan tegen Marokkaanse en Turkse Rotterdammers. Voor dat karretje wenste ik niet gespannen te worden. Discriminatie is discriminatie.

Ook Anton Zijderveld benoemde dat in Buitenhof. Wellicht anders dan ik zou doen, maar eenieder kiest zijn eigen woorden:

Paul de Leeuw, Volkskrant Magazine

Het zou me nog lang achtervolgen. En met de wijsheid van nu had ik wellicht op een paar uitnodigingen ‘nee’ moeten zeggen. Maar het verhaal moest wél verteld worden. Veel mensen die hetzelfde hadden meegemaakt durfden er niet mee naar buiten te treden. Maar zwijgen lost niets op. Ik heb er veel van geleerd, leuke en minder leuke dingen meegemaakt. De uitzending van Paul de Leeuw zal ik nooit vergeten.

Het was zó koud in de studio dat ik stond te trillen. Een technicus leende me zijn trui toen ik in de coulissen stond te wachten. Paul de Leeuw was leuk, liet me lachten, ondanks dat het een serieus onderwerp was. De zenuwen zullen ook wel een rol hebben gespeeld.

Minder fijn was de praatshow Catherine (Keyl). Ik had – dacht ik – bedongen dat ik mijn verhaal met alle nuances kon vertellen. Wijze les: dat beloofde de redactie wel, maar enkel zodat ik zou komen. Het programma werd heel vaak herhaald, waardoor ik er nog vaak aan herinnerd werd.

Jaren later werd ik gebeld door de Volkskrant. Kennelijk was er opnieuw een aanleiding voor een artikel. En weer durfden enkelen niet met hun naam in de krant. Gisteren heb ik het artikel gescand, zodat ik het nu ook hier kan delen. Ik vrees dat het nog altijd actueel is.

Homo weggepest Delfshaven
Volkskrant Magazine, 12 februari 2005.

Geef een reactie