AIN: 2 biopten dit keer

AIN: 2 biopten dit keer

Ik mocht na zes, in plaats van drie maanden terugkomen voor het AIN-onderzoek. Zoals gebruikelijk werden er weer verdachte plekjes gevonden down under. Met een ‘heel apart gevoel van binnen’ liep ik na afloop naar huis.

AIN: geen BBQ maar biopten

Toen ik in april 2021 belde met Dermahaven waarom ik geen preventief AIN-onderzoek naar anuskanker meer kreeg, is het permanent bal geweest. Er werden meteen zogenaamde hooggradige plekjes gevonden, het laatste voorstadium van anuskanker. Ondanks het ongemak koos ik er voor om ter plekke behandeld te worden. Helaas was de kous hiermee niet af want een half jaar later waren er opnieuw kwaadaardige plekjes die meteen weggebrand werden. Daarna volgde een controle na drie maanden en toen bleken er nog enkele kleine plekjes te moeten weggebrand.

Gematigd optimistisch keerde ik vandaag weer terug – na een half jaar dit keer. Maar helaas werden wederom weer twee verdachte plekjes gevonden. Tegenwoordig mag je muziek kiezen die wordt afgespeeld tijdens de controle en behandeling. Iets wat kennelijk ook voor de behandelaars prettig werkt. Ik koos rustige klassieke muziek, een keuze die met instemming werd begroet.

Pianoklanken

Onder het genot van de kalme klanken van de piano concentreerde ik me op mijn ademhaling terwijl ik daar kwetsbaar met de benen in de stijgbeugels lag. Alwaar de vrouwelijke arts heel voorzichtig haar ding deed: uitwendig onderzoeken, kolom inbrengen, gaasje inbrengen, kolom eruit, gaasje eruit (“Adem even stevig uit”), kolom weer terug en kijken maar.

Ik hoor de arts zachtjes tegen de assistent zeggen “…op kwart voor elf”, en ik weet genoeg. Vervolgens nog noemt ze nog een klokstand – die de lokatie weergeeft van het verdachte plekje, en dan weet je dat je niet zonder gedoe het pand weer verlaat. Waar de afgelopen bezoekjes de verdachte plekken meteen door middel van elektrocauterisatie werden weggebrand, stelde de arts nu voor om biopten te nemen. Evenzogoed zei ze me dat ze de plekjes verdacht hooggradig vond. Ik mocht het ook aankijken maar één biopt wilde ze toch nemen.

Doe er dan maar twee.

Als ik over twee weken met een aan zekerheid grenzende waarschijnlijkheid hoor dat het foute boel is, kunnen ze meteen allebei weggebrand worden. Liever had ik het meteen afgehandeld, maar het is wat het is.

Met – letterlijk – een heel apart gevoel van binnen, en een verbande in mijn onderbroek liep ik weer naar huis. Echt wennen doet het niet. En dan bedoel ik niet het onderzoek. Dat is niet prettig, maar een half uur later sta je weer buiten. Nee ik bedoel het gevoel dat je na vier smeulende behandelingen in twee jaar tijd als een soort van onvermijdelijkheid alweer plekjes terugkomen. Ik stop het – mijn zus indachtig – ergens in een doosje en het mag er weer even uit als ik in die behandelstoel klim. Om het daarna weer snel op te bergen. Ik wil namelijk wel een beetje onbezorgd leven tussen alle controles door.

This Post Has 8 Comments

  1. ik leef met je mee, Ron, het is geen pretje idd. Je kunt er in elk geval nuchter over praten en dat is ook belangrijk. Zelf ben ik ook al jaren onder behandeling en controles. Komende dinsdag ook weer een controle uitslag van bloedtesten en van de CT- scan van lever en longen. Je moet er mee leven, maar net als jij ben ik er niet constant mee bezig. Mijn schildklier was al ooit kanker in vastgesteld en is 12 jaar geleden al verwijderd. 40 jaar chronische hepatitis-B deed mijn lever ook niet bepaald goed en de helft van mijn lever was al afgestorven. Daarna 9 maanden chemokuren .En mijn omgeving zag me daar niet meer uit opkrabbelen.Ik was al 13 kilo afgevallen en er behoorlijk slecht aan toe. Het gaat nu best redelijk,maar mijn lichaam is wel sneller verouderd en er blijven nog steeds vervelende kwaaltjes over van die chemo’s. Ik kon de uitslag van de CT scan al lezen zelf. Het onderste wat er te lezen viel was : degeneratief skelet…. en dat is best vroeg als je 68 bent. Maar we proberen er toch nog wel de positieve dingen uit te halen hoor. Kanker is een groot deel van onze familie. mijn broer werd 53: longkanker en hersentumor. Mijn vader werd 49: hersentumor en darmkanker. Mijn 4 zussen alle vier ,net als ik schildklierkanker ,waarvan twee ook lymfeklierkanker hadden. We weten er dus wel wat van….Nuchter zijn helpt een boel en gelukkig ben jij dat ook. Veel sterkte en een gezellige Pasen voor jullie.Liefs, Bastiaan .

    1. De kunst is om het in je hoofd goed te houden. Dat zei ik indertijd tegen mijn zus, en dat zeg ik nu tegen mezelf. Als de pijn dalijk weer weg is, kan ik weer ‘normaalspoor, tot de volgende behandeling. Ook in mijn familie komt kanker vaak voor, en al is dit als gevolg van een virus, we zijn wel; erfelijk belast met het BRCA2-gen. Een soort van gewenning is er wel, anders kan je niet verder denk ik. En optimistisch blijven.

    2. Hallo Ron, vanochtend de webinar bekeken van anuskanker van de Hiv vereniging. voor mij extra interessant omdat ik Hiv heb, wat ouder bent, en hiv infectie later bij een test is ontdekt. Behoor dus tot de verhoogde risicogroep voor anuskanker. interessante webinar! en dapper dat 2 ervaringsdeskundigen er aan deelnamen. Ook ik ga periodiek voor controle ivm ain controle.Soms wel soms niet is behandeling
      nodig, wat inhoudt 16 weken een huid slijmvlies vretende zalf te gebruiken. Best belastend pijnlijk en ook nog eens 20 weken geen sex. pffff vind het nogal wat. Zeker als ik dan hoor dat 80 % van de behandelingen niet nodig zijn. Maar men nog niet weet bij wie het wel of niet nodig is. wil ik toch even met jullie team delen. Verder prachtig werk wat jullie doen en boeiende webinar. mail me gerust bij vragen of tips ect.

  2. Ik leef ook met je mee, Ron, al heb ik niet dezefde nare ervaringen. Hou vol, blijf nuchter, blijf lachen… maak er eventueel een liedje over! (Ik help je wel)

    1. Dankjewel Ton, het lachen is al weer terug en d pijn gaat langzaam weg. Ik weet dat het altijd wel weer goed komt, maar soms kan het even lastig zijn… Ik mis onze momenten wel hoor .

  3. Beste Ron, mijn Hpv valt mij al jaren lastig.
    Baarmoeder en vulva kanker in het verleden en nu endeldarmkanker. Inmiddels een operatie achter de rug en nu nog bestraling.
    Ik weet hoe je je voelt en hoe je het leven leefbaar wil houden.
    Sterkte en veel levensvreugde wens ik je toe.
    Astrid

    1. Hoi Astrid, dankjewel voor je lieve woorden. Je levensvreugde behouden is zó belangrijk, en gelukkig lukt dat mij (en volgens mij jou ook) best aardig tussen al het medisch gedoe door. Veel liefs, Ron.

Geef een reactie