Afstand

Gepubliceerd op 1 reactie 3 minuten leestijd 104 x bekeken

Of het pijn deed werd me gevraagd. En of er opluchting was nadat ik het besluit genomen had de actieve politiek en de partij waar ik zo lang lid van was te verlaten. Ja, ja en nee.

Ik ben de laatste weken veelvuldig met mijn politieke verleden geconfronteerd. De krant (het Brabants en Eindhovens Dagblad) stond en staat ook vandaag weer vol met verhalen en analyses over het overlastgevend bedrijf Reiling in Sterksel en de blunderende provincie. Dat geeft me een ongemakkelijk gevoel omdat ik me jarenlang als eenling in het Brabantse parlement heb ingezet voor een oplossing die niet alleen recht deed aan het bedrijf, maar zeker ook aan mens en milieu.

Het is best wrang om te ervaren dat – toevallig – nog geen week nadat ik was vertrokken uit Provinciale Staten van Noord-Brabant voor het eerst in die volksvertegenwoordiging werd gesproken over deze kwestie. Mijn naam was een paar keer gevallen hoorde ik achteraf van enkele ex-collega’s. Omdat ik door strubbelingen in de SP-fractie mijn woordvoerderschap milieu was kwijtgespeeld hield ik me niet meer intensief bezig met Reiling. Wel werd ik (en nog) op de hoogte gehouden van nieuwe ontwikkelingen. Maar ik kon er door de omstandigheden niet veel meer mee. Zo kon ik het bijvoorbeeld niet agenderen.

Ondertussen stond de tijd niet stil. Een hoorzitting werd opgetuigd en enkele keren uitgesteld. De Zuidelijke Rekenkamer maakte een feitenrelaas (waar overigens met geen woord wordt gerept over de reeksen schriftelijke vragen die ik stelde) en is Ron Lodewijks van het Brabants Dagblad eindelijk op de zaak gedoken. Een beetje zuur is het wel dat ik niets teruglees van al het werk dat ik erin heb gestoken (overigens mét bewoners, lokale SP-afdeling en fractiemedewerker).

Dit als illustratie voor het moeizame loslaten. Maar gelukkig is lang niet ales negatief van die twee besluiten.

Deed het pijn? Jazeker. Als je eerst na veel aarzelingen lid wordt van een partij (ik heb lidmaatschap lang afgehouden omdat de SP het niet zo had op homo-emancipatie maar heb me uiteindelijk begin jaren negentig laten overtuigen), en  vervolgens de partij groot hebt zien worden terwijl ik op meerdere fronten actief was, ja dan laat je niet gemakkelijk los.

In die twintig jaar heb ik de SP zien veranderen van een partij die helemaal niets had en deed met homoseksualiteit naar een partij die ook opkomt voor gelijke rechten van transgenders, homo- en biseksuelen. Maar nog is die strijd niet gestreden. Pas als lhbt’s zich niet meer semi-illegaal hoeven te organiseren namens en in de partij is er een stap voorwaarts gezet. Maar dat maak ik dus niet meer mee als lid. Het is inmiddels 2012, genoeg tijd gehad.

Ik kan er nog veel meer woorden aan wijden, het is een opluchting ja. Geen negatieve energie meer te hoeven besteden aan interne conflicten, machtsstrijd, niet serieus genomen worden, maar ook niet langer bij alles te hoeven denken of het wel past met de partijlijn. En geen verantwoordelijkheid meer dragen voor beslissingen waar ik niet achter sta. Dat lucht op.

Maar de zijlijn is niet een perspectief van waaruit ik het liefst werk, dat mag ook duidelijk zijn. Ik heb mezelf de laatste tijd vaak afgevraagd of ik wel geschikt ben voor de politiek. Enerzijds wel (denk ik) omdat ik de politiek en de kiezer kan verbinden, anderzijds niet. En dat heeft te maken met het feit dat het in de politiek helaas meestal niet gaat om eerlijkheid, maar vaak om macht. Interne macht, maar ook regeringsmacht. En de spelletjes die daar mee gepaard gaan kennen geen spelregels. En daar kan ik niet zo goed tegen. Dus in die zin is er ook opluchting.

Ik snap dat een partij als de SP bijvoorbeeld wil laten zien dat ze kan regeren, maar ik snap niet dat ze dat doet door juist slecht te regeren (Brabant) en bij voorbaat principes aan te passen (landelijk verkiezingsprogramma). Dan verander je langzaamaan in de partij die je altijd om die reden hebt bestreden.

Het mooie van de situatie is dat ik keuzes kan maken die ik eerder niet kon of zou maken. Zo ben ik nu inzetbaar voor andere organisaties als ZZP’er, verhuis binnenkort weer naar Rotterdam. Er staat weer veel te gebeuren, er komt nieuwe energie vrij. Wie weet wat de toekomst nog in petto heeft.

 

Reageren?

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

1 reactie
  • Maatje
    7 juli 2012

    Je hebt veel goed werk verricht voor de SP, met name ook in de zaak Reiling. Veel mensen zijn je er dankbaar voor.

    Keuzes zijn soms lastig, maar ik weet dat je er goed over hebt nagedacht. En het is goed dat de knoop eindelijk is doorgehakt.

    Ik wens je heel veel succes als ZZP’er, en als nieuw burger van Rotterdam. We houden contact.