Afscheid PS

Gepubliceerd op 7 minuten leestijd 99 x bekeken

Vandaag namen Ellen Pauel en ik officieel afscheid als lid van Provinciale Staten. Onder ‘lees verder’ de afscheidstoespraken (met video).

Mijnheer de voorzitter,

Om te beginnen een woord van dank aan de medewerkers in huis: de griffiemedewerkers voor hun niet aflatende dienstbaarheid, de bodes en de mensen van de catering: bedankt. En niet te vergeten de ambtenaren die ik het met mijn schriftelijke vragen niet altijd gemakkelijk heb gemaakt.

Politicus zijn is mooi, maar zonder al die mensen om ons heen, wérkt het niet.

Ook wil ik collega’s in de Staten bedanken voor de vaak inspirerende samenwerking. Samenwerking met respect voor elkaars verschillen. Zo hoort het en zo doen we dat in Brabant.

Toen ik in 2007 onverwacht gekozen werd (ik stond op plek 11; de SP ging van 6 naar 12 zetels bij een teruggang van het totale aantal Statenzetels van 79 naar 55), bevond ik mij op een punt in mijn leven waarop ik na een periode van ziekte weer maatschappelijk actief werd.

De verkiezing tot Statenlid is het beste wat mij op dat moment had kunnen overkomen.

Nu ik voor sommigen onverwacht, maar na een proces van maanden, voortijdig vertrek als Statenlid, biedt dat ook weer nieuwe perspectieven.

De wereld, de politiek, en de SP zijn sinds ik politiek actief werd veranderd. En ik ook, al ben ik altijd een vrijdenker geweest.

Begin jaren negentig was het bijvoorbeeld ongebruikelijk om als SP’er na vergaderingen te borrelen met de overige gemeenteraadsleden.

In 2007 bevond ik mij in een Brusselse karaokebar met Statenleden van alle partijen. Het contrast kon niet groter zijn.

Maar de Brabanders waren voor mij de belangrijkste toetsstenen. Het gebeurt niet hier in deze zaal, maar juist op het platteland, in de dorpen en steden, bij de mensen thuis, in de natuur.

Met als motto ‘nee bestaat niet’ heb ik heel wat kilometers afgelegd in onze mooie provincie om naar de mensen te luisteren die me benaderden over hun situatie.

Luisteren is één, doen wat je zegt is twee. En dat betekent soms ook ‘nee verkopen’. Dat dat wel eens tot onverkwikkelijke reacties leidt, heb ik ook ervaren, ik heb er zelfs wel eens aangifte voor gedaan. Gelukkig is dat inmiddels naar tevredenheid opgelost. Het hoort tegenwoordig ook bij het politieke werk.

Ik heb geprobeerd er wat van te máken. Kernwaarden helpen daarbij. Voor de SP en voor mij zijn dat nog altijd: gelijkwaardigheid, menselijke waardigheid en solidariteit.

Daarbij zijn vertrouwen en samenwerking voor mij altijd belangrijke uitgangspunten geweest in mijn leven, en dus mijn werk.

Ik ben een mensenmens, voor mij is vertrouwen in elkaar cruciaal om in een groepsverband te kunnen functioneren. Meer nog dan het hebben van gemeenschappelijke idealen.

Voorzitter, een resultaat van wat er uit een goede samenwerking kan komen bent u. Ik ben nog steeds tevreden met de voordracht die we als vertrouwenscommissie hebben gedaan. Ik heb er ook ontzettend veel van opgestoken en ik heb goede herinneringen aan die tijd.

Ik hecht eraan om hier Ellen Wöltgens – onze vorige griffier – te noemen. Ik denk nog geregeld aan haar en hoor dan haar karakteristieke stem. Wat een gemis.

Inmiddels heeft de nieuwe griffier haar plaats op haar eigen wijze ingenomen. Ook in die vertrouwenscommissie leidde onze samenwerking tot een gedurfde, maar goede keuze.

Voorzitter,

Soms doe je water bij de wijn en dan leg je uit dat je compromissen moet sluiten. Dát goed uitleggen is alleen maar krachtig. Ik ben bereid veel uit te leggen, maar niet alles.

De wijn smaakte niet meer, en ik wilde niet langer aan de mensen uitleggen dat het nog wél wijn was wat hen werd geserveerd.

Zaken waar ik voor sta, zijn niet tot elke prijs inwisselbaar voor de macht. Wij mogen nooit vergeten waartoe wij hier zijn gekozen: voor de Brabanders.

Wat voor iedereen geldt, geldt voor mij nog wat meer: ik moet goed voor lichaam en geest zorgen.

Belangenverstrengeling, ego’s en wantrouwen in eigen kring vraten teveel energie. Wat daarnaast ging knagen, was mijn geweten.

Voorzitter,

Coalitievorming is een mooie evenwichtskunst geworden. Staan voor je woord en handtekening: belangrijk voor mij.

Trouw blijven aan mijn eigen waarden, normen en uitgangspunten ook. Door nu ruimte te maken voor anderen blijf ik trouw aan mezelf en kan de coalitie voort.

We zien steeds meer partijen in de problemen komen omdat hun profiel vervaagt. Gun elkaar de ruimte om te profileren. Dat komt uiteindelijk de stabiliteit van een coalitie ten goede, maar ook de geloofwaardigheid van de politiek als geheel. Het zou zonde zijn als de SP in Brabant de gschiedenisboeken in gaat als ‘PvdA-light’.

Dat het loont om actief en zichtbaar te zijn als volksvertegenwoordiger, heb ik de afgelopen weken ervaren. Tientallen reacties van mensen heb ik ontvangen. Van kiezers, SP-leden, collega’s, ambtenaren, belangenorganisaties. Het was hartverwarmend, en ik kon het goed gebruiken.

Vanaf deze plaats wil ik ook die mensen bedanken voor hun steun en aandacht.

Tot slot is een woord van dank ook op zijn plaats voor mijn man, mijn familie en enkele vrienden voor hun luisterend oor en soms ook kritische advies. Het hielp me scherp te blijven en te focussen op wat er echt toe doet in het leven.

Voorzitter, oud-collega’s: het gaat u goed  en wellicht tot ziens.

Ron van Zeeland

20120302_ron_afscheid_ps
Schermafbeelding toespraak Ron (dank aan Marco Hart)

Hieronder de afscheidstoespraak van Ellen Pauel:

Ik sta hier vandaag om u gedag te zeggen.

Een jaar geleden stond ik hier ook, op deze plek, mijn eerste Statenvergadering, met een motie vreemd aan de orde van de dag over barak 1b in kamp Vught.

Ik had toen niet kunnen vermoeden dat ik een jaar later op dezelfde plek  zou staan, maar nu met mijn afscheidsspeech.

Een jaar waarin ik mij voornamelijk heb beziggehouden met  mijn portefeuille jeugdzorg, welk onderwerp mij na aan het hart ligt.

Een jaar waarin goede contacten met andere statenleden, de ambtenaren en het college zijn begonnen.

Een jaar waarin mijn verwachtingen over het belangrijke werk van de provincie zijn uitgekomen.

Maar het is helaas ook een jaar gebleken waarin wantrouwen, rivaliteit en ego’s de boventoon speelden en dat had ik juist niet verwacht.

Maar ik ben vandaag niet gekomen om met modder te gooien of de vuile was buiten te hangen. Niet met namen of rugnummers in elk geval.

Dat is misschien jammer voor de sensatiezoekers en  diegenen die uit mijn vertrek een politiek slaatje  wilden slaan, maar zo zit ik nu eenmaal niet in elkaar. Bovendien zou dat mogelijk het negatieve beeld bevestigen dat vele burgers in dit land helaas toch al hebben van de politiek. En het laatste dat ik beoog is dat dat toch al tanende vertrouwen door mijn toedoen nog verder zou verminderen.

Maar laat één ding duidelijk zijn. De periode rond mijn vertrek is mij natuurlijk niet in de koude kleren gaan zitten, ik ben niet van steen.

Weggezet worden als iemand die het niet begrijpt of als iemand die de veranderende rol van oppositiepartij naar coalitiepartij niet zou accepteren  miskent dat samenwerken de basis van alles zou moeten zijn.

Of je nu in de oppositie zit of niet. Erkennen dat het met elkaar in gesprek gaan en vooral in gesprek blijven vrijwel alle verschillen van mening kan overbruggen.

Althans zo zie ik dat.

Maar dan moet de  wil om er samen uit te komen ook wel bij iedereen aanwezig zijn. En zeker bij degenen van wie ik dat het meeste had verwacht.

Het mocht helaas niet zo zijn.

Ben ik niet geslepen genoeg voor het politieke spel in de Provincie en alles wat daarbij hoort?

Zou dat het zijn?

Ik sluit het niet uit.

En ik kan u zeggen dat ik dat vooral zo wil houden. Dan maar geen carrière in de Staten. Mij gaat het om  de achterban, de kiezers en datgene wat mij met hen verbindt. Ik wil mijn geloofwaardigheid behouden. Laten zien dat ik er voor hen sta. Ruggengraat tonen. Zo doe ik dat in de Raad in deze stad en zo zal ik dat blijven doen zolang diezelfde kiezer daar vertrouwen in blijft houden.

Vindt u dat naïef?  Ook dat zou best kunnen.

Laat helder zijn. Met mijn principes valt niet te marchanderen. Hoezeer anderen dat ook geprobeerd hebben. En ik ben bereid om daar een hoge prijs voor te betalen. Door weg te gaan. En natuurlijk in de wetenschap dat bijvoorbeeld het  Natuurakkoord er toch wel zou komen en mijn vertrek slechts een schip in de nacht zou zijn. En er bij het ochtendgloren verse matrozen zouden staan. Klaar om orders uit te voeren. Dat is ook wel gebleken.

Maar alles heeft zijn prijs. Míjn integriteit is niet te koop. En daar waar inhoudelijke argumenten het af dreigen te leggen tegen vervaarlijke staaltjes machtspolitiek, haak ik af.

En dat moment is vandaag.

Vanaf deze plaats wil ik u hartelijk bedanken voor het afgelopen jaar.

Een jaar waarin ik opnieuw heb gezien dat collegialiteit, hartelijkheid en de wil om iets te betekenen voor de kiezer bij vertegenwoordigers van alle partijen is te vinden. Steunbetuigingen kreeg ik van vele andere partijen. Ja, kwamen op de keper beschouwd vooral van die Statenleden van wie ik het, gelet op hun ideologie en positie in de Staten, het het minste had verwacht.

En andersom. Want ook die constatering is onontkoombaar. Die stilte bleek oorverdovend.

Het ga u allen goed.

Ellen Pauel